Hobibit

Dziś startuje druga edycja małego konkursu.

Konkurs trwa do 31 maja.

Tematem konkursu jest przysłanie pomysłu na handout lub fajnego triku na użycie handoutu.

Handout, gdyby ktoś nie wiedział jest to przedmiot który jest ‘wyjęty’ ze świata gry który można dać graczowi lub mistrzowi gry.

Pomysł powinien być w miarę prosty do wykonania. Wiem że niektórzy mają dostęp do warsztatu i potrafią w nim nawet miecz wykuć, ale większość z nas nie posiada zaplecza mechanicznego więc pomysły powinny być możliwe do wykonania przez każdego w domowych warunkach.

Jeśli handout jest bardzo nietypowy to proszę o dołączenie instrukcji zrobienia handoutu i jeśli występują w nim jakieś ‘rzadkie składniki’ to o miejsce gdzie można je znaleźć / kupić.

Mile widziane są zdjęcia czy filmik nagrany z procesu tworzenia handoutu (jednak nie wpływa na ocenę pracy).

Fajnie by było gdybyście napisali jakie wrażenie wywarł na graczach, jak został użyty podczas sesji, jeśli był użyty.

Prace będą oceniane przeze mnie według moich kryteriów które nie muszą być ani logiczne ani obiektywne.

Jest konkurs, jest i nagroda. Nagrodą jest koszulka rpg-owa:

Więcej informacji o koszulce.

Możliwa też jest nagroda w postaci kostek, kwestia do uzgodnienia ze zwycięzcą konkursu.

Prace proszę nadsyłać na mail hobibit@gmail.com w tytule wpisując ‘Konkurs’.

Regulamin konkursu

To będzie krótki wpis traktujący o pewnym zjawisku które występuje w rpg-ach. Mam na myśli zero jedynkowy wynik spotkań w rpg.

Gracze spotykają jakąś przeszkodę na swojej drodze, jest to albo przeciwnik, albo pułapka, albo zagadka, albo spotkanie z npc-em. Gracze mają jakiś cel w spotkaniu, chcą je ‘pokonać’, czyli osiągnąć zamierzony cel i iść dalej. W większości wypadków sprowadza się to do tego, że gracz deklaruje jakąś akcję i/lub rzuca kośćmi i udało mu się lub nie. Odniósł sukces lub porażkę. Myślę że dużo ciekawszą opcją był by wprowadzenie do rpg częściowych sukcesów lub porażki. Oczywiście w wielu mechanikach jest o tym wspomniane, na przykład w wampirze, jednak często jest to czysto opisowy wynik bo gracz wie, że i tak i tak się udało więc co za różnica czy był to graniczny sukces czy pełny. Wszyscy oczywiście to wiedzą i może nawet stosują ale musiałem to napisać.

Przeanalizuję kilka takich sytuacji:

Wynik walki jest zazwyczaj taki że gracze zabijają wszystkich przeciwników i koniec, zbierają graty i złoto z przeciwników i idą dalej. Jest to jedna z opcji.

Inną wersją walki jest ucieczka graczy przed zbyt silnym przeciwnikiem. Zdarza się ale gracze nie lubią uciekać.

Jednak skąd gracze gracze mają wiedzieć że przeciwnik jest zbyt silny, może zanim uciekną któryś z graczy zginie (nie doceniali przeciwnika). Niestety gracze mają tendencję do grania: jeden za wszystkich wszyscy za jednego, czyli jak jeden gracz zginie to wszyscy padną ratując go… tego trzeba uniknąć. Można wziąć przykład z walk jakie toczyli ‘rycerze’. Pokonany był brany do niewoli i trzeba było wysokiego okupu żeby go wykupić.

Inną opcją jest ucieczka przeciwnika, trzeba jednak uważać bo gracze lubią kończyć co zaczęli więc może być z tym problem. Taki styl był prezentowany choćby w gwiezdnych wojnach w czasie polowania na generała Greviousa.

Kolejną wariacją na temat sukcesu jest sukces okupiony wysoką ceną, na przykład śmiercią jednej z postaci graczy. Gracze czują zagrożenie i nie podchodzą lekko do walki (czy innych przeciwności) bo wiedzą że mogą zapłacić najwyższą cenę. Może wystarczy jakiegoś gracza mocno ‘skaleczyć’, utrata kilku palców czy złamana noga może być bardzo dotkliwa. Jednak ta mechanika nie sprawdza się w systemach super heroic fantasy gdzie martwych graczy się wskrzesza a utracone kończyny same odrastają. Nie należy też z tym przesadzać bo po kilku sesjach będziemy mieli grupę bohaterów szarżujących na wózkach inwalidzkich.

Można taż zapłacić cenę w przedmiotach. Jeśli podczas walki jakaś bardzo cenna dla gracza broń (lub zbroja, lub cokolwiek) ulegnie zniszczeniu to będzie to koszt pokonania przeciwnika. Oczywiście nie ma to sensu jeśli po walce gracz dostanie tyle złota że kupi sobie dwa takie same tylko lepsze. Może wystarczy ją(broń czy pancerz)  poważnie uszkodzić, wtedy naprawa przedmiotu może być materiałem na kawałek sesji.

Może gracze będą musieli się ze starcia wycofać ale przedtem ciężko zranią przeciwnika, czyli porażka ale nie do końca.

Może się też okazać, że to co uznawali za cel tak na prawdę jest tylko częścią celu. Na przykład gdy gracze pokonują głównego złego i nagle okazuje się, że był on tylko pionkiem. Lub zdobywają informację która kieruje ich do kolejnej informacji (to akurat często jest stosowane).

Możliwości jest na prawdę wiele, dużo więcej niż tylko wygrana lub przegrana. Warto z tego korzystać.

Skoro tworzenie postaci zostało omówione przejdziemy do wyważania sufitu. Post jest skierowany do GRACZY. Mistrzowie mogą go przeczytać, ale nie powinni się nim sugerować w trakcie tworzenia przygód.

Załóżmy, że postacie zostały stworzone, zaczęła się sesja postacie się spotkały, przedstawiły, ku zdziwieniu mistrza gry okazało się, że nekromanta mroczny elf i praworządny dobry paladyn krasnolud nie zabili się od razu. Bardzo fajnie kiedy gracze próbują utrzymać drużynę w całości chociaż czasem wychodzi sztucznie. Sesja się potoczyła jakkolwiek, zazwyczaj pierwsza sesja (przynajmniej u mnie) polega na tym, że: poznajcie się i w zasadzie tyle.

Zaczyna się kolejna sesja, mistrz gry poznał trochę postacie wie jakie są cele postaci, co chcą osiągnąć i wtedy gracze idą do karczmy i pytają karczmarza o to czy ma questa. Co karczmarz może odpowiedzieć:
A) Tak się składa że prowadzę ministerstwo pracy więc zawsze mam jakaś prace
B) Tak skończyło mi się piwo i ogórki kiszone, skoczcie do piwnicy bo mnie plecy bolą
C) Nie Quest się skończył ale mam jeszcze inne piwo
D) Tak, mam problem z poszukiwaczami przygód którzy robią burdy w moim barze
Nie wierzysz? To idź do baru i zapytaj barmana. To w mmorpg-ach w karczmach są questy.

Gracze zazwyczaj z jakiegoś dziwnego powodu uważają, że przygoda powinna sama do nich przyjść. Że cały świat kręci się i wiruje dookoła nich. Że są jak magnes który przyciąga przygody. Tak się zazwyczaj dzieje, bo ile czasu można siedzieć w barze i nic nie robić. Mistrz gry w końcu przyśle jakiegoś tajemniczego gościa który powie, że ma questa i tylko gracze mogą mu pomóc, bo akurat wszystkie kompetentne osoby są zajęte załatwianiem własnych spraw i nie mają czasu zajmować się sprawami innych i odwalać za nich brudną robotę, ale od czego są głupi gracze. To jest też jeden ze sposobów na odróżnienie tego czy jesteś w rpg-u czy w rzeczywistym życiu, jeśli siądziesz na kanapie i będziesz siedział to nic się nie stanie, w prg-u po najwyżej 5 minutach przez okno wleci ci do pokoju smok.

Z powrotem wrócę do kwestii: Czego chcesz od sesji? Jaki jest cel mojej postaci? Zadaj sobie to pytanie, pomyśl i odpowiedź. Potem zapisz dużymi literami na karcie żebyś nie zapomniał. Więc kiedy zaczyna się sesja, mistrz opisuje, że siedzicie w barze i pijecie piwo, to jeszcze raz zadaj sobie pytanie: Jaki jest cel mojej postaci? A potem zacznij go REALIZOWAĆ! Zrób COŚ! Jeśli sam tego nie zrobisz to nikt za ciebie tego nie zrobi. Więc zacznij działać. Chcesz żeby twoja postać była najważniejsza, by fabuła kręciła się dookoła niej, jej problemów i celów? To zacznij realizować swój cel, cel postaci.

Postacie graczy dzielą się na bohaterów i lamy. Bohaterowie działają. Nie chodzi o to, że działają bohatersko i ratują dziewice,zabijają smoki. Są kowalami swojego losu i sami decydują co chcą zrobić i co zrobią. Postacie lamki czekają, aż coś się stanie, mogą przejść przez cały świat i jeśli przygoda nie trafi ich centralnie w twarz to nic nie zrobią. Wiele razy się z tym spotykałem. Gracze trafiają do miasta, idą do karczmy i pytają karczmarza czy ma questa dla nich, jeśli nie ma to idą do kolejnego miasta i pytają kolejnego karczmarza czy ma questa, jeśli nie to idą do kolejnego miasta… To może być nawyk z sesji mistrzów gry którzy mają scenariusz i nie pozwalają graczom ruszyć się ani w prawo ani w lewo od scenariusza, bo improwizacja ich przeraża i powoduje wysypkę. Dlatego kiedy gracze zaczynali cokolwiek robić niezgodnego z fabułą zwalali im na głowę górę problemów. Tacy mistrzowi nadają się do pisania paragrafówek a nie do prowadzenia, więc niech lepiej wezmą się za coś co nie jest prowadzeniem a nie psują całkiem dobrych graczy. Gracze którzy działają i realizują własny plan to najlepsi gracze jacy mogą się zdarzyć. Przychodzisz na sesje jako mistrz gry i nawet nie musisz mieć scenariusza. Gra się sama gra, gracze grają w to co chcą i są szczęśliwi. Ty jesteś szczęśliwy. Wszyscy są szczęsliwi. A może po prostu LSD się rozsypało?

Jeszcze trochę o graczach lamkach i graczach bohaterach i byciu kowalem własnego losu. Jeśli wyznaczyłeś sobie Cel swojej postaci i wiesz co chcesz robić na sesji, co chce twoja postać osiągnąć to bardzo dobrze.
Pogadajmy trochę o tym, załóżmy że celem postaci jest zemsta. Co więc robi postać lamka? Idzie do baru i pije tak długo aż do baru wejdzie osoba na której chce się zemścić i wtedy ją zabija. Ewentualnie robi różne bezsensowne questy (z punktu widzenia celu postaci) i czeka aż dostanie quest na zabicie tego gościa na którym chce się zemścić. Nuda z olejem bez śledzia. Co robi gracz który jest bohaterem, nie pozwala żeby jego przyszłość zależała od mistrza gry tylko zwija się i pędzi na drugi koniec świata żeby znaleźć tego gnojka który mu zaszedł za skórę a potem albo staje do konfrontacji albo zaczyna knuć jak go pogrążyć. Nie potrzebuje mistrza gry do tego by wiedzieć co chce zrobić. Lubie grać z graczami którzy są bohaterami i lubię grać graczami którzy są bohaterami chociaż wiem że nie jest to łatwe.

Bohaterem się nie rodzi, bohaterem trzeba zostać. Trochę widzę to tak że bardzo często postać staje się bohaterem przez mistrza gry. To mistrz gry powoduje że postać spotykają przygody, że coś się z nią dzieje. Jedyne co może zrobić gracz to nie spaprać tego. Wielkie osiągnięcie prawda? Tak grają lamy, nic nie robią i czekają aż przygoda sama zacznie się dziać. Istnieje taka opinia, że gracze grają takimi specjalnymi osobami których przeznaczeniem jest bycie wielkimi i dlatego wszystkie te rzeczy się im zdarzają. Ta religia kompletnie mi nie podchodzi. Moim zdaniem to gracz powinien sprawić że jego postać zostanie bohaterem, nie mistrz gry. Więc niech gracze wezmą się do roboty i zaczną coś robić. Niech stworzą bohatera. Niech nim grają, niech ich wielkość wynika z ich akcji i czynów a nie z akcji i czynów które mistrz gry zaplanował dla graczy.

Niestety wiele książek i filmów opowiada właśnie o takich bohaterach którzy nic nie robili i nagle przygoda zwaliła się im na głowę. Przykład władcy pierścieni. Jakiś popierdułkowaty niziołek dostał najpotężniejszy przedmiot magiczny w galaktyce i tylko dlatego został bohaterem. Gdyby mistrz gry mu nie dał to przeżył by całe swoje życie w dziurze w ziemi pilnując marchewki.

Kolejną popierdułką we władcy jest Aragorn. Gracz spotyka kilku niskopoziomowców w Shire, ratuje im tyłek i sprowadza do Rivendell, tam spotykają resztę drużyny i idą dalej po opracowaniu standardowego samobójczego planu, czyli idziemy na pałę do przodu i zobaczymy co mistrz gry przygotował. Gracze oczywiście idą jak po sznurku, po drodze tracą tylko jednego członka drużyny który chyba był znudzony graniem z niskopoziomowcami. Kiedy na końcu sesji gracze mają ‘finałową’ walkę rozbiegają się na wszystkie strony, a potem nie mogą się znaleźć. Trąbią na siebie trąbkami ale niewiele to daje. Tu nasz wielki Aragorn daje ciała jak zwykle, miał tylko ochraniać niskopoziomowców ale pobiegł za expem i pół drużyny szlak trafił. Mistrz gry nie chciał być wredny i powiedział, że tylko ich porwano. Przyspieszę trochę opis bo nudno się robi. Gracz dołącza do jakiejś armii rochanu i idzie na wojnę z wielkim złym. Tak się dziwnie składa że armia obozuje koło Ścieżki Umarłych, strasznego przerażającego miejsca gdzie mieszkają duchy. Ja gdybym miał armię też bym rozłożył się obozem koło… leża smoka czy coś, a nuż jakiś bohater tam pójdzie i zdobędzie poziom, a co. Oprócz zbiegu okoliczności z lokacją do gracza przyjeżdża Elrond, i daje graczowi miecz +5 przeciwko duchom i mówi że musi wejść przejść przez Ścieżkę Umarłych (graczowi trzeba kilka razy powtórzyć bo jeszcze zapomni). Przechodzi przez tą ścieżkę i dołącza do niego armia duchów. Potem gracze razem biją się koło Gondoru. Tak szczęśliwie się dzieje, że władca Gondoru się podpala i skacze z klifu więc jest wolne krzesło. Gracz zostaje więc jednogłośnie przez innych graczy wybrany królem, bo ma największą charyzmę i żyją długo i szczęśliwie. Piękna historia, gracz nic nie zrobił z własnej woli tylko szedł od questa do questa jakie stawiał przed nim mistrz gry. Aragorn to popierdułka.

Prawdziwym bohaterem jest moim zdaniem Conan, mistrz gry kilka razy chciał mu wcisnąć szczęśliwe zakończenie i proponował graczowi tron i władzę, ale gracz uparł się że sam do tego dojdzie a nie w prezencie dostanie i dopiął swego.

Podejście wyżej opisane nie jest jedynym słusznym. Nie wszystkie sesje muszą być prowadzone w ten sposób. Ale jako gracz muszę powiedzieć, prawdziwe emocje są wtedy kiedy realizujesz swój własny plan. Czujesz, że to ty zrobiłeś i nie musisz głupio pytać mg czy to zaplanował, czy to była część jego planu. To był Twój plan, to Tobie się udało a nie mistrzowi gry. Nie jesteś pajacykiem na sznureczkach. Gratuluje.

Link do pierwszej części omawiającej tworzenie postaci.

Będzie to artykulik omawiający kwestię co zrobić żeby grać postacią i być bohaterem. W artykule poruszę dwie główne kwestie, jedna to co zrobić żeby stworzyć fajną postać. Druga co zrobić żeby grać bohaterem a nie jakąś popierdułką. Dla ułatwienia podzielę artykuł na dwa wpisy. Pierwsza część będzie w dużej mierze oparta o przemyślenie różnych ludzi z którymi się zgadam. O wielu z nich rozmawialiśmy na master mindzie więc będę przy nich umieszczać znaczek master minda żeby nie miał nikt pretensji.

Po pierwsze jako gracz musisz stworzyć grywalną postać. Co to znaczy? Na grywalność składa się wiele aspektów, omówię kilka z nich.
Postać ma dawać radość z gry. Ma dawać radość z gry graczowi który ją prowadzi czyli tobie. Ma dawać radość gry innym graczom którzy grają z tą postacią. Ma dawać radość z gry mistrzowi gry. Wszyscy zadowoleni i dobrze się bawią o to chodzi.

Postać powinna być dla Ciebie wyzwaniem. Kolejna taka sama postać jak poprzednia tylko ze zmienionym imieniem nie będzie czymś ciekawym. Popadniesz w rutynę, a rutyna zabija rpg. postać powinna dawać możliwości fajnego odgrywania, fajnych scen dla tej postaci. Już na etapie tworzenia postaci powinieneś mieć kilka pomysłów na fajne sceny w których chcesz żeby postać się znalazła. Kilka fajnych trików które może zrobić Twoja postać, fajne akcje, fajne sceny, fajne teksty, zagrywki, cokolwiek. Jeśli już na początku wyobrazisz sobie swoją postać stojącą nad przepaścią z biczem w jednej a rewolwerem w drugiej a za tobą niemiecka armia… to jest po co grać, jest po co przychodzić na sesje. Dodatkowo musisz mieć predyspozycje do odgrywania tej postaci. Jej charakter musi ci pasować. Są osoby które twierdzą że mogą odgrywać każdą postać i te osoby nazywają się mistrz gry, ty jesteś graczem i musisz nie tylko ją odgrywać ale i wczuć się w nią. Musisz dobrze czuć się w jej skórze.

Postać powinna pasować do drużyny. Tworząc ją od razu pod drużynę. Nie chodzi o to żeby postacie się znały od początku, ale o to że postacie powinny pasować do siebie, łatwiej i przyjemniej się wtedy gra. Oczywiście nie tworzymy drużyny w sposób: jeden wojownik, jeden kapłan, jeden mag i jeden złodziej. Chodzi o dopasowanie charakterów postaci. Trzeba się dogadać między graczami w co chcecie grać. Nie tworzy się oczywiście postaci o takich samych cechach charakteru, tylko takie które mogą się łatwo dogadać i działać w drużynie. Bo nie oszukujmy się, jeśli postacie w drużynie nie będą się dogadywać to wyjdzie lipa i trzeba będzie się pożegnać. Tak samo jeśli jakiś gracz tworzy wewnętrznego wroga, jeśli nie jest to pomysł MG na scenariusz to takiego typka od razu trzeba wywalić. Jak to ktoś powiedział nie da się ściemniać 24 godziny na dobę. Postacie graczy połapią się po najdalej tygodniu że osoba jest trefna a potem tylko długi lot z urwiska. Dodatkowo trzeba tworzyć postać drużynową, taką która lubi i chce działać w drużynie a nie chodzić własnymi drogami. Stara prawda mówi że dobre rzeczy dzieją się tam gdzie jest drużyna (a złe tam gdzie gracz chodzi sam). Chcesz grać indywidualistą, graj z mistrzem jeden na jednego.

Konwencja. Grę trzeba zacząć od wybrania konwencji. Trzeba zrobić to na samym początku zanim zacznie się tworzyć postacie, nawet zanim mistrz gry zacznie szykować scenariusz. Trudno robić postać jeśli nie wiadomo w co się gra. Razem z innymi graczami i mistrzem gry należy wybrać konwencję i trzymać się jej. Co składa się na konwencję.
Potęga – jak poteżne są postacie graczy, czy zaczynają od szczurołapów czy od księcia
Mroczność – czy świat jest mroczny czy bardziej radosny
Heroiczność – czy postacie potrafią skakać na 10 metrów czy tylko na jeden ale i to bez zbroi
Charakter – czy gracze graja bohaterami czy anty bohaterami
Realizm – czy gramy w świecie realistycznym czy w jednym z filmów Zhang Yimou (reżyser Hero)
Klimat – fantazy, steampunk, cyberpunk czy jaki?
Czas / Epoka – chyba oczywiste
Nie jest to ani skończona lista, po prostu kilka przykładów jak można do tego podejść. Do tego w różnych sytuacjach tą listę należy zmieniać żeby lepiej dopasować do tego w co chce się grać. W ten sposób można sobie odpowiedzieć na pytanie w co chcecie grać jako drużyna.

Ktoś proponował żeby zamiast tego odpowiedzieć sobie na pytanie czy postacie graczy będą bohaterami, czyli będą pomagać innym, czy nie, czyli będą dążyć do własnych celów po trupach. Zadecydować jako grupa, jako drużyna, a potem odpowiednio stworzyć postacie.

Podsumowując, trzeba stworzyć postacie pasujące do siebie by z łatwością stworzą drużynę która będzie miała jakieś wspólne cechy sprawiające że postacie graczy będą chciały być razem.

Tworząc postać można pomagać mistrzowi gry, pomagając mistrzowi gry pomagamy sobie. Właśnie na początku tworzenia postaci – najlepiej na początku – trzeba sobie odpowiedzieć na pytanie: Czego chce od sesji? Jeśli sobie na to pytanie nie odpowiesz to nie koniecznie musisz się dobrze bawić. Skoro nie wiesz co chcesz robić to skąd założenie że inni będą wiedzieli. Jeśli wiesz czego chcesz to powinieneś stworzyć postać która do tego pasuje, a poza tym powinieneś o tym powiedzieć mistrzowi gry. Najlepiej zapisz dużymi literami na karcie postaci. Będzie to przypominać zarówno tobie jak i mistrzowi. Mistrz gry przed sesją kiedy będzie przeglądał karty postaci zwróci na to uwagę i zgadnij co, pewnie umieści w sesji to co chciałeś. Będziesz się dobrze bawił. Mistrz gry będzie się dobrze bawił. Fajnie co nie?

Warto też pomyśleć czego chce postać. Powinno to oczywiście współgrać z tym czego chce gracz ale to czego chce postać to coś więcej. To jest to czym mistrz gry będzie kusił postać i gracza do wpadnięcia w tarapaty.

Na mastermindzie za proponowane zostały suwaki. Działa to tak że dla kilku parametrów ustawiasz jak bardzo zależy na tym Twojej postaci, czym się kieruje w życiu.
Poszanowanie życia – czy szanujesz życie innych
Bogactwo – chęć zdobycia bogactwa
Wiara – czy postać jest religijna
Honor – czy kieruje się honorem
Miłość – czy kocha kogoś
Hedonizm – jak bardzo dąży do przyjemności i unika bólu
Prawo i sprawiedliwość – czy kieruje się nimi w życiu
Moc/Potęga – jak bardzo pożąda potęgi
Władza – czy chce mieć władzę
Oczywiście trzeba te suwaki dopasować do konwencji (świata), można je dowolnie interpretować, dodawać nowe i usuwać niepotrzebne.
Używając suwaków dajesz mistrzowi jasny znak czym można skłonić twoją postać do działania, gdzie można zrobić konflikt między postaciami i tak dalej. Dobre narzędzie żeby się dobrze bawić.

Trik dotyczący tworzenia postaci: popatrz na statystyki swojej postaci postaci i odpowiedź na pytanie dlaczego są akurat takie. Dlaczego siła jest duża a spostrzegawczość niska. Dlaczego ma takie umiejętności i gdzie się ich nauczyła. Trzeba trochę pomyśleć i historia postaci powstaje sama, naprawdę działa.

Kolejny trick: Tajemnica. Gracz który ma jakąś Mroczną Tajemnicę dodaje pazur postaci. Nie chodzi o stworzenie tajemnicy która będzie tak tajemnicza że nikt się o niej nigdy nie dowie. Wtedy nie ma to sensu. Chodzi o coś co będzie po trochu i nieubłaganie wyciekać a gracz za wszelką cenę będzie próbował to zatrzymać, ukryć. W końcu to tajemnica której nikt nie może poznać.

Trik z serii Czego chcesz od sesji? Do swojej postaci dodaj ciekawych bn-ów, ciekawe miejsca, ciekawe zdarzenia z przeszłości. Ciekawe to takie które mistrz gry może łatwo użyć w sesji i są ściśle związane z twoją postacią. Dzięki temu tworzysz świat w którym grasz, stajesz się jego częścią a mistrz gry może lepiej wpływać na twoją postać, przez co masz więcej frajdy i wrażenie realizmu.

Przykład: Mistrz gry mówi ci że twój przyjaciel napisał do ciebie list w którym pisze że potrzebuje pomocy. Ok jakiś początek scenariusza, jakiś przyjaciel… nic o nim nie wiesz, w zasadzie ci nie zależy ale nie psujmy planu mistrzowi gry. Jeśli jednak przed sesją stworzysz sobie postać bn-a marka, przyjaciela z wojska z którym nie jedną przygodę przeżyliście, i teraz Marek przysyła ci list z prośbą o pomoc to ruszasz natychmiast. Przecież chodzi o twojego kumpla Marka którego postać sam stworzyłeś, i sam stworzyłeś więź miedzy nim a twoją postacią. Sesja wychodzi całkowicie naturalnie a nie sztucznie.

Postać nie powinna być przywiązana do jakiegoś miejsca chyba że jest to założenia mistrza gry. Jeśli stworzysz sobie kapitana straży to albo wszystkie sesje będą się odbywać w jednym mieście albo przestanie być kapitanem (na pierwszej sesji). Po co utrudniać grę mistrzowi. Lepiej od razu stworzyć postać która była kapitanem straży ale… i tu fajny fabularny element. Jeśli nie to nie zdziw się jeśli na pierwszej sesji usłyszysz: jesteś kapitanem straży, ok, daj kartę mamy fajnego bn-a na stanowisku kapitana straży a teraz stwórz sobie nową postać.

Musisz sobie odpowiedzieć jakie wrażenie sprawia twoja postać. Gracze często wiedzą jaką postacią chcą grać, ale nie potrafią tego wyartykułować. To uwaga dla mistrzów gry. Jeśli zaczyna się przygoda nowymi postaciami to oprócz opisu wyglądu bardzo ważne jest opisanie tego jakie wrażenie sprawia postać. Co czują inne osoby w pobliży postaci. Jeśli ty tego nie powiesz to nie dziw się że inni reagują na twoją postać inaczej niż się spodziewałeś.

Co zrobić żeby jeszcze podkręcić postać? Dodać postaci charakterystyczne zachowania. Dzięki temu twoja postać będzie charakterystyczna, przez co rozpoznawalna i zapamiętywalna, indywidualna, a właśnie o to chodzi. Grasz konkretną osobą, a nie wojownikiem na 6 poziomie.

Kolejna rzecz którą odkryłem sam, ale nie byłem pierwszym który to zrobił. Postać nie powstaje przed pierwszą sesją. Od swoich graczy przestałem tego nawet wymagać. Potrzebny jest szkielet postaci, całą resztę mięcha i skóry dorzuci się już w trakcie gry.

To tyle jeśli chodzi o tworzenie postaci. Mam nadzieję że komuś pomoże stworzyć to ciekawszą postać. Jak wspomniałem na początku wiele pomysłów zaczerpnąłem z master minda więc podlinkuje:
https://sites.google.com/site/rolplejmastermind/home/007
https://sites.google.com/site/rolplejmastermind/home/008

W kolejnej części artykułu omówię czym moim zdaniem różni się bohater od popierdułki i co zrobić żeby nią nie grać. Link do drugiej części.